مهاجرت زودهنگام یعنی پول و وقت هدررفته، مهاجرت دیرهنگام یعنی سایت کند. مرز کجاست؟
هاست اشتراکی یعنی چند ده سایت روی یک سرور، با کنترل‌پنل آماده و مدیریت کامل از طرف ارائه‌دهنده. سرور مجازی یعنی سهم اختصاصی از منابع و دسترسی root — به‌علاوه‌ی مسئولیت نگه‌داری.
هاست اشتراکی کافی است اگر…
- سایتت وردپرسی یا فروشگاهی با ترافیک متوسط است
- نمی‌خواهی وقتی برای به‌روزرسانی سیستم‌عامل و امنیت سرور بگذاری
- به نرم‌افزار خاصی بیرون از کنترل‌پنل نیاز نداری
- نوسان ترافیکت قابل پیش‌بینی است
نشانه‌های اینکه وقت مهاجرت است
- مرتب به سقف CPU یا تعداد پروسه می‌خوری و سایت خطای منابع می‌دهد
- به نسخه‌ی خاصی از PHP، Node یا Python نیاز داری که پنل نمی‌دهد
- می‌خواهی Redis، Elasticsearch یا سرویس جانبی نصب کنی
- ترافیکت پله‌ای رشد کرده و کندی در ساعات اوج دیده می‌شود
- به دسترسی SSH کامل و کنترل روی تنظیمات وب‌سرور نیاز داری
گزینه‌ی میانی که اغلب نادیده می‌ماند
بین این دو، «سرور مجازی مدیریت‌شده» هم وجود دارد: منابع اختصاصی داری ولی به‌روزرسانی و امنیت با ارائه‌دهنده است. گران‌تر از VPS خام است، اما اگر تیم فنی نداری معمولاً از هزینه‌ی یک سرور خراب ارزان‌تر درمی‌آید.
و اگر روزی سرور مجازی هم کم آمد، قدم بعدی سرور اختصاصی است؛ فرقشان در «سرور اختصاصی یا سرور مجازی؟» آمده.